Κριτικές και μαρτυρίες

Και να 'μαστε εδώ... αιωρούμενοι ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Επιστρέφουμε από υπέροχες διακοπές. Μου φαίνεται σαν χθες να προσγειωθήκαμε στην Κεφαλονιά, αλλά αντίθετα, έχει περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα! Μετά από έναν Απρίλιο και Μάιο συνεχούς βροχής, φτάνουμε στα Σπαρτιά.

Είναι ένα ήσυχο μικρό χωριό, όπου ο χρόνος μοιάζει να σταματάει και το μόνο που ακούς είναι τα κελαηδήματα κοκόρων, κατσικιών και περιστασιακά γατιών και νυκτόβιων ζώων. Αυτό και μόνο σε κάνει να ξεχνάς το άγχος και τις ανησυχίες της καθημερινότητας. Χωρίς να χάνουμε χρόνο, κατευθυνόμαστε προς την Πεσσάδα, τον μικρό κολπίσκο με άμμο που μοιάζει με ψιλοκομμένα φουντούκια.
Ο γιος μου το λάτρεψε αμέσως και ήταν το αγαπημένο μας σε όλες τις διακοπές.

Την επόμενη μέρα, ξεκινήσαμε μια περιπέτεια, ταξιδεύοντας σε όλη τη νότια ακτή και σταματώντας για μπάνιο στον Κατελειό, ένα χωριό όπου γευματίσαμε επίσης δίπλα στη θάλασσα.

Για να μην αναφέρουμε τη φιλικότητα όλων των κατοίκων και όλων των εστιατορίων! Εξαιρετικό φαγητό σε καταπληκτικές τιμές: αυτό που εντυπωσίασε περισσότερο τον άντρα μου ήταν η τιμή των ομπρελών με υπηρεσία μπαρ στις ξαπλώστρες (ξέρετε... η ξαπλώστρα χρειαζόταν λίγη χαλάρωση!).

Περάσαμε από τη Σκάλα, τον Πόρο και τη Σάμη και τελικά φτάσαμε στην Αντίσαμο: μια καταρράκτη από πράσινο που βυθίζεται στη θάλασσα, σχεδόν σουρεαλιστική, συνηθισμένη στα τοπία μας. Την επόμενη μέρα αφιερωθήκαμε στην πραγματική ζωή στην παραλία, χαλαρώνοντας στον Μακρύ Γιαλό, και το βράδυ το περάσαμε κάνοντας βόλτες στο Αργοστόλι. Το επόμενο πρωί δεν χάσαμε μια συνάντηση με χελώνες στο λιμάνι: πολύ συναρπαστική, και στη συνέχεια, περπατώντας στη γέφυρα, θαυμάσαμε την πόλη να αντικατοπτρίζεται στο νερό, το οποίο μοιάζει σχεδόν με τοπίο λίμνης.

Αφού αγοράσαμε μεσημεριανό σε ένα υπέροχο αρτοποιείο, κατευθυνθήκαμε στο Ξι, μια φανταστική παραλία που σου δίνει μια αίσθηση απόλυτης ελευθερίας. Ο γιος μου έτρεξε μέχρι να πέσει! Την Τετάρτη επισκεφτήκαμε την παραλία Καμίνια, δυστυχώς σε μια πολύ θυελλώδη μέρα... αυτή η παραλία μοιάζει με τις μεγάλες παραλίες της νότιας Σικελίας που γνωρίζουμε, οπότε δεν μας άφησε κάποια ιδιαίτερη συγκίνηση.

Και ξαφνικά, να 'μαστε εδώ, θαυμάζοντας το μεγαλείο του Μύρτου! Είναι τόσο μεγάλο και τιρκουάζ που κόβει την ανάσα... πραγματικά άφωνοι. Δεν είναι απαραίτητα όλα τα γνωστά επίθετα εδώ. Απλά πρέπει να το δείτε.

Το απόγευμα της Πέμπτης, κατευθυνόμαστε βόρεια για να περάσουμε μερικές ώρες στο Φώκι: Δεν ξέρω γιατί, αλλά είμαι ήδη σίγουρος ότι αυτός ο μικρός κολπίσκος θα είναι ο αγαπημένος μου μετά την Πεσσάδα. Πράγματι... δεν έκανα λάθος... ένας ελαιώνας δίπλα στη θάλασσα με έλατα και κυπαρίσσια να αντανακλώνται στο νερό, και ακόμη και αυτά αναρωτιούνται: «Μα τι σχέση έχουμε με τη θάλασσα;» «Τίποτα, αλλά αποφασίσαμε να τραγουδήσουμε με τον άνεμο για αυτά τα μικρά μουρμουρητά κύματα».

Το Φισκάρδο μας κρατάει συντροφιά για δείπνο, και τα τζιτζίκια μας νανουρίζουν όλη τη νύχτα, κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι που είχαμε το προνόμιο να δούμε τέτοια μέρη. Η τελευταία μας μέρα περνάει γαλήνια. Το πρωί, περνάμε χρόνο στην παραλία Άμνες. Είναι ξεχωριστό να βλέπεις αεροπλάνα να προσγειώνονται λίγα μέτρα από τα κεφάλια μας ενώ παίζουμε.

Το απόγευμα, μετακομίζουμε στην παραλία Πετανοί, και εκεί, μετά από ένα νόστιμο δείπνο με σπαγγέτι θαλασσινών, αποχαιρετάμε τον ήλιο καθώς βυθίζεται στο νερό, αφήνοντας πίσω του το πέρασμά του, ένα χαμόγελο που μας υπόσχεται ένα αντίο!

Πολλές ευχαριστίες στην κυρία Πάολα και την οικογένειά της που μας σύστησαν αυτό το καταπληκτικό νησί που θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας! Της Τζιάντα, του Αντόνιο και του μικρού Αρόν.