Οδηγώντας κατά μήκος του «Δρόμου Φαναρίου», του δρόμου που συνδέει τη Λάσση με την πρωτεύουσα Αργοστόλι, και κοιτάζοντας προς τα κάτω προς τη θάλασσα, μπορείτε να δείτε μια όχι πολύ μεγάλη παραλία.
Η άμμος είναι λευκή, το νερό κρυστάλλινο και ένα μικρό ακρωτήριο διαθέτει φυσικές σπηλιές.
Είναι η παραλία Καλάμια και με την πρώτη ματιά φαίνεται αρκετά ελκυστική.
Αποφασίσαμε να κατεβούμε και να το ζήσουμε για μια μέρα.
Βρισκόμαστε στη νότια περιοχή της Κεφαλονιάς και πιο συγκεκριμένα στην άκρη του τουριστικού χωριού Λάσση, που φημίζεται κυρίως για τις όμορφες παραλίες Μακρύς και Πλατύς Γιαλός.
Αφού παρκάρουμε το αυτοκίνητο και περπατήσουμε σε ένα σύντομο, εύκολο μονοπάτι, φτάνουμε στην παραλία.
Το πρώτο πράγμα που παρατηρούμε είναι η ηρεμία και η σχεδόν απόλυτη σιωπή, κι όμως είναι Αύγουστος και σχεδόν μεσημέρι και υπάρχουν άνθρωποι εκεί, όχι πολλοί, αλλά είναι εκεί.
Έπειτα, αναπόφευκτα, παρατηρούμε την άμμο, σχεδόν λευκή και πολύ λεπτή.
Η Καλάμια είναι μια παραλία που δεν είναι ούτε μεγάλη ούτε βαθιά, περικλειόμενη ανάμεσα σε δύο ακρωτήρια, αρκετά μεγάλη για να χωρέσει δύο σειρές ομπρέλες και τις συνοδευτικές ξαπλώστρες, μία κοντά στην ακτογραμμή και μία πιο κοντά στο ακρωτήριο που υψώνεται πίσω της, ας πούμε σαράντα περίπου σημεία.
Με λίγα λόγια, είναι πραγματικά ωραίο.
Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν μερικά αρκετά μεγάλα σκάφη αγκυροβολημένα πιο πέρα, αλλά συνολικά δεν προκαλούν ιδιαίτερη ενόχληση..
Αλλά αυτό που τραβάει περισσότερο την προσοχή μας, και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, είναι τα κρυστάλλινα νερά που βρέχουν την παραλία.
Η θέα που ανοίγεται μπροστά στα μάτια μας είναι εξίσου εντυπωσιακή: κοιτάζοντας προς τα αριστερά, μικρές σπηλιές και σήραγγες χαρακτηρίζουν το ακρωτήριο.
Η προσέγγιση δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη.
Γρήγορα αφήνουμε τον εξοπλισμό θαλάσσης μας και, εξοπλισμένοι με μάσκες και βατραχοπέδιλα, κολυμπάμε για να ανακαλύψουμε τι μας επιφυλάσσει αυτή η θάλασσα.
Μας εκπλήσσει η ποικιλία των ψαριών, μεγάλων και μικρών, που κατοικούν στον βυθό, και μόλις φτάσουμε στις σπηλιές, ανυπομονούμε να μπούμε για να ανακαλύψουμε πόσο απίστευτα διαφανές είναι το νερό και πόσο φρέσκο και ευχάριστο είναι το φυσικό περιβάλλον.
Αλλά οι εκπλήξεις δεν τελειώνουν εδώ..
Πηγαίνουμε στον σταθμό μας και μετά το κανονικό διάλειμμα μετά την κολύμβηση, συνειδητοποιούμε ότι νιώθουμε την σχεδόν σαφή κυριαρχία της αγγλικής γλώσσας.
Τόσοι πολλοί Άγγλοι τον Αύγουστο; Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που αναρωτιόμαστε.
Όχι ότι μας πειράζει, το αντίθετο μάλιστα, αλλά έτσι είναι τα πράγματα..
Κάνοντας μια ευχάριστη συζήτηση με μερικούς Άγγλους τουρίστες, μάθαμε ότι η Καλάμια είναι η αγαπημένη τους παραλία και κατανοήσαμε επίσης τον λόγο της σιωπής που επικρατεί στην παραλία.
Στην πραγματικότητα, η παρουσία Ιταλών σε αυτό το τμήμα της ακτής είναι σαφώς χαμηλότερη και είναι γνωστό ότι είμαστε απαίσιοι φλύαροι..
Είναι επίσης αλήθεια ότι κατά τις απογευματινές ώρες, το κοινό που συγκεντρώνεται στο μικρό Beach Bar που βρίσκεται στα αριστερά της παραλίας, εκφράζει την καταπιεσμένη επιθυμία του να ακούσει μουσική της δεκαετίας του '80, έστω και σε καλή ένταση.
Αυτό είναι ακόμα ωραίο όμως!
Όπως πάντα, ευχόμαστε η μέρα να μην τελείωνε ποτέ.
Δεν κουράζεστε ποτέ να ατενίζετε την παραλία, τη θάλασσα και να βυθίζεστε στο φυσικό τοπίο που μας προσφέρει η Κεφαλονιά.
Το σούρουπο η Καλάμια γίνεται ακόμα πιο συναρπαστική.
Οι ομπρέλες κλείνουν, οι λουόμενοι φεύγουν, μερικοί λικνίζονται από το βάρος μιας μέρας στον ήλιο και τη θάλασσα, το αγόρι περνάει μια βούρτσα πάνω από τις ξαπλώστρες και τις τακτοποιεί ώστε να είναι έτοιμες για αύριο και κάποια στιγμή κι εμείς μαζεύουμε τα πράγματά μας και φεύγουμε για το σπίτι.
Απόψε θα φάμε μουσακά στο Μήλο!!
