Κατά τη διάρκεια των διακοπών σας στο νησί, εκτός από το ότι θα γοητευτείτε από τη φυσική ομορφιά του, θα ανακαλύψετε και μερικά ενδιαφέροντα ιστορικά αξιοθέατα της Κεφαλονιάς.
Ακολουθήστε μας σε αυτή τη σύντομη περίληψη των πιο σημαντικών γεγονότων και θα δείτε ότι ακόμη και ένα νησί μπορεί να είναι κρίσιμο για την ανάπτυξη ενός ολόκληρου έθνους.
Στο πέρασμα των αιώνων, η Κεφαλονιά κυριαρχήθηκε από διάφορους πληθυσμούς, τόσο Δυτικούς όσο και Ανατολικούς.
Μεταξύ αυτών θυμόμαστε τη Ρωμαϊκή, τη Βυζαντινή και τη Βενετσιάνικη, λόγω της γεωγραφικά στρατηγικής της θέσης ως κόμβου μεταξύ ανατολής και δύσης.
Αυτό έχει οδηγήσει, εκτός από τους πολέμους και τις καταστροφές, σε μια σημαντική πολιτιστική ανταλλαγή.
Τέχνες όπως η μουσική, η λογοτεχνία, η ζωγραφική και η αρχιτεκτονική έχουν επηρεάσει έντονα τη ζωή των κατοίκων της Κεφαλονιάς.
Για αυτόν τον λόγο, ο πολιτισμός των Ιονίων Νήσων (Κέρκυρα, Λευκάδα, Κεφαλονιά και Ζάκυνθος) είναι ένας από τους πιο σημαντικούς και εκλεπτυσμένους σε όλη την Ελλάδα.
Μυθολογία.
Είναι δυνατόν να εντοπιστεί η παρουσία διαφόρων πολιτισμών που κατοικούσαν στο νησί ήδη από το 10.000 π.Χ.
Έφτασαν στο μέγιστο της ακμής τους γύρω στο 1.500–1.100 π.Χ. κατά τη μυκηναϊκή περίοδο.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, το όνομα Κεφαλονιά, ή καλύτερα Κεφαλονιά, οφείλεται σε έναν νεαρό άνδρα ονόματιΚέφαλο.
Φτάνοντας στην Κεφαλονιά από την Αθήνα, κατέκτησε μια ομάδα κατοίκων του δυτικού τμήματος του νησιού που ονομαζόταν Τάφοι.
Μετά από αυτό, φαίνεται ότι ο Κέφαλος κυριάρχησε στο νησί για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν διοριστεί βασιλιάς και στη συνέχεια δώσει το όνομα Κεφαλονιά στο σημερινό νησί.
Είχε τέσσερις γιους, τον Πάλι, τον Σάμη, τον Κράνη και τον Πρόνη, στους οποίους όρισε στον καθένα από μια περιοχή του νησιού.
Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα μερικά από αυτά τα ονόματα προσδιορίζουν ορισμένες περιοχές ή χωριά του νησιού, όπως η Σάμη και η Κράνη (μια περιοχή που βρίσκεται στους πρόποδες των βουνών γύρω από το Αργοστόλι).
Η Κεφαλονιά αποτελούνταν κυρίως από τέσσερις αυτόνομες πόλεις, καθεμία από τις οποίες είχε το δικό της νόμισμα.
Στην Ομήρου κτήσεις του Οδυσσέα, μάλιστα πρόσφατες ανασκαφές, που διεξήχθησαν κοντά στον Πόρο, φαίνεται να αποδεικνύουν ότι η πρωτεύουσα του βασιλείου του Οδυσσέα βρισκόταν στην Κεφαλονιά και όχι στην Ιθάκη.
Ερείπια επαύλεων κοντά στη Σκάλα και την Αγία Ευφημία, η ανακάλυψη ψηφιδωτού στον ναό αφιερωμένο στον Ποσειδώνα κοντά στην παραλία Βάτσα, μαρτυρούν την παρουσία των Ρωμαίων στο νησί.
Ευρήματα ρωμαϊκών οικισμών έχουν έρθει στο φως στις πόλεις Σάμη και Φισκάρδο.
Οι κυριαρχίες.
Από το 1000 μ.Χ. και μετά, ξεκίνησαν οι πραγματικές καταλήψεις του νησιού.
Στα τέλη του 11ου αιώνα, με την αποδυνάμωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το νησί περιήλθε στην κυριαρχία των Νορμανδών.
πέθανε στο νησί ο Ροβέρτος Γυισκάρδος, από το όνομα του οποίου προήλθε το διάσημο τουριστικό λιμάνι του Φισκάρδου.
Από το 1500 έως το 1797 η Κεφαλονιά ανήκε στη Δημοκρατία της Βενετίας.
Μετά τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο, με την οποία η Βενετία παραχωρήθηκε στην Αυστρία, η Βενετία γνώρισε εναλλάξ Γάλλους και Βρετανούς ηγεμόνες.
Ήταν μέρος της Δημοκρατίας των Επτά Ενωμένων Νήσων, υπό ρωσο-οθωμανικό προτεκτοράτο αλλά υπό ιταλο-βενετο-ελληνική ηγεσία, επομένως από το 1800 έως το 1807 έλαβε χώρα η πρώτη εμπειρία ελληνικής αυτοδιοίκησης.
Στο τέλος της Βενετικής κυριαρχίας, η Κεφαλονιά κατακτήθηκε από τους Γάλλους, οι οποίοι την κατέλαβαν υπό τον Ναπολέοντα λίγο πριν το 1800.
Έπειτα ήρθαν η ρωσική, η τουρκική και τέλος η αγγλική κυριαρχία.
Το 1815, το Συνέδριο της Βιέννης ψήφισε νόμο με τον οποίο τα Ιόνια Νησιά θα ονομάζονταν «Ηνωμένες Πολιτείες των Ιονίων Νήσων».
Έτσι, έγιναν ανεξάρτητο κράτος υπό την προστασία της Αγγλίας.
Η κατασκευή των μεγάλων δημοσίων έργων στο νησί, όπως γέφυρες, δρόμοι και δημόσια κτίρια, οφείλεται στην αγγλική κυβέρνηση.
Μεταξύ αυτών είναι η Αγορά του Ληξουρίου, το πρώτο δικαστικό μέγαρο που χτίστηκε στην Κεφαλονιά και το οποίο δυστυχώς κατέρρευσε κατά τη διάρκεια του καταστροφικού σεισμού του 1953.
Μεταξύ 1800 και 1850 οι κάτοικοι της Κεφαλονιάς, εμπνευσμένοι από τη Γαλλική και την Αμερικανική επανάσταση, επεδίωξαν την ανεξαρτησία και την ελευθερία τους από την αγγλική κυβέρνηση.
Πολέμησαν σε μια σκληρή και αιματηρή επανάσταση, η οποία οδήγησε στην ανακήρυξη ελεύθερων εκλογών από τη Βασίλισσα το 1850.
Αργότερα, σχηματίστηκε η πρώτη ελληνική Βουλή, η οποία ονομάστηκε «Ιόνιο Κοινοβούλιο».
Στις 21 Μαΐου 1864, μια γιορτή που γιορτάζεται μέχρι σήμερα και στα επτά νησιά του Ιονίου, οι Άγγλοι εγκατέλειψαν οριστικά το νησί και η Κεφαλονιά ενώθηκε με την Ελλάδα.
Οι πιο δύσκολες και οι πιο δύσκολες στιγμές.
Από το 1900 και μετά υπήρξε μια σειρά από καταστροφές, μάχες και γεωλογικές τραγωδίες.
Ξεκινά με τους δύο παγκόσμιους πολέμους, ο δεύτερος εκ των οποίων βίωσε με ιδιαίτερα δραματικό τρόπο τόσο οι Ιταλοί όσο και οι ίδιοι οι Έλληνες.
Υπενθυμίζεται ότι το 1943 η Μεραρχία Acqui, που κλήθηκε να φρουρήσει την Κεφαλονιά και τα άλλα Ιόνια νησιά, μετά την ανακωχή που υπέγραψε η κυβέρνηση Badoglio με τους Άγγλους και τους Αμερικανούς, έπρεπε να επιλέξει αν θα παραδιδόταν στους Γερμανούς ή θα αντιστεκόταν.
Επέλεξαν την οδό της ένοπλης αντίστασης και ξεκίνησε αυτό που αργότερα ονομάστηκε «Σφαγή της Κεφαλονιάς».
Ο αριθμός των νεκρών Ιταλών ήταν εντυπωσιακός:
- 5.000 στρατιώτες σφαγιάστηκαν
- 446 αξιωματικοί
- 3000 επιζώντες που επιβιβάστηκαν σε 3 ατμόπλοια και προορίζονταν για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης βυθίστηκαν στη θάλασσα από νάρκες
Μέχρι σήμερα, ένας δρόμος οδηγεί σε ένα ακρωτήριο πάνω από το Αργοστόλι, όπου υπάρχει ένα μνημείο αφιερωμένο στους πεσόντες Ιταλούς της Μεραρχίας Acqui.
Δύο δραματικές τραγωδίες έχουν πλήξει αυτές τις χώρες στο παρελθόν:
- Ο εμφύλιος πόλεμος που ξέσπασε στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος προκάλεσε έναν απίστευτο αριθμό θυμάτων
- Ο καταστροφικός σεισμός του 1953 που κατέστρεψε το 90% των σπιτιών στην Κεφαλονιά, βυθίζοντάς την σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική και γεωλογική καταστροφή
Κατά τη διάρκεια αυτής της δραματικής περιόδου, ωστόσο, σημειώθηκε μια σημαντική κοινωνική και πολιτική ανανέωση, η οποία προκλήθηκε από νέους κανονισμούς που θεσπίστηκαν υπέρ των γεωργικών εργατών.
Τους δόθηκαν περισσότερα δικαιώματα και η ευκαιρία για τους φτωχούς και ταπεινούς ανθρώπους, που προηγουμένως θεωρούνταν δουλοπάροικοι, να γίνουν οικονομικά ανεξάρτητοι.
Η Κεφαλονιά έφτασε τελικά στην πλήρη οικονομική και κοινωνική της ανάπτυξη στα τέλη της δεκαετίας του 1960 κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Τρεχούμενο νερό και ηλεκτρικό ρεύμα μεταφέρθηκαν στο νησί, ενώ εγκαταστάθηκαν τηλεφωνικές γραμμές τη δεκαετία του 1980.
